برابری استثنا پذیر نیست  

ناشناس

چند روزی بیش نمی گذرد که مطلع شدیم دادگاه عالی کالیفرنیا در 15 می، با رأی 3 بر 4 (3/4)، طی حکمی ممنوعیت ازدواج همجنسگرایان را در کالیفرنیا که بی شک از قطب های همه جانبه ی ایالات متحده و دارای بیشترین تراکم جمعیتی است لغو کرد.

بر اساس قوانین ایااتى کالیفرنیا این حکم تا 30 روز دیگر، مطابق اواخر خرداد ماه در ایران) اجرا خواهد شد.

و جمله ی جالب اسکات لانگ (دبیر LGBT درHRW ) در این زمینه  قابلیت تبدیل شدن به یک شعار مبارزاتی را دارد: برابری استثنا پذیر نیست.  

با وجود به تصویب رسیدن این حکم با اکثریت آرا، به علاوه مشارکت نمایندگان حزب جمهوری خواه در این تصمیم که در واقع مخالف با نظر ریاست جمهوری ایالات متحده مبنی بر رسمیت نداشتن ازدواج همجنس گرایان است، از طرف گروه هايی شاهد تظاهراتی در لس آنجلس بودیم که خواستار به تعویق افتادن این حکم تا نوامبر آینده بود که تا آن زمان تلاش هایی در اضافه کردن تبصره هایی انجام گیرد كه به موجب ان از ازدواج همجنس گرایان در کالیفرنیا جلوگیری شود.

این عمل می تواند با نظر به اینکه در حال حاضر تنها ایالت ماساچوست و آیوا (تصمیم ایالت آیوا منتظر تصمیم شورای استیناف دادگاه عالی می باشد) در محدوده ی ایالات متحده ازدواج همجنسگرایان را به رسمیت می شناسد و آن را ثبت می کند به علاوه تبدىل شدن انجمن متعهد کلیساها در ایالات متحده (United Churches of Christ) به عنوان بزرك ترىن   denomination مسىحى در حمایت از قانونی بودن ازدواج همجنسگرایان كه قبلا اعلام داشته بود(2005) ,مورد بررسی قرار داد.

البته کنترل سنای ایالات متحده به وسیله ی جمهوریت خواهان مانع از آن نشد که حتی حامیان پرزیدنت بوش در سنا از پیشنهاد فرد شماره ی یک خود مبنی بر افزودن اصلاحیه به قانون اساسی (که موجب منع ازدواج همجنسان با هم می شد) خودداری نکند و این پیشنهاد تنها با 49 رأی موافق همراه شد که البته برای تصویت این اصلاحیه اکثریت 2/3 آرا لازم بود.

اگر از دید موشکافانه ی حقوقی در این زمینه کمی فاصله بگیریم این سؤال پیش می آید که چگونه است که با وجود این همه حمایت که البته خاسته از زمینه ی آزاد در ایالات متحده ی امریکا است، چرا اکثرا ایالات امریکا از رسمیت دادن به ازدواج همجنسگرایان سر باز می زنند؟

مسلما پاسخ شما عدم وجود آزادی در ایالات متحده امریکا نیست، حال آن که دولت امریکا برای همجنسگرایان مانند تمام افراد جامعه حقوق مساوی قائل است و آنها در همه عرصه های اجتماعی آزادانه و بدون هیچ ممانعتی فعالیت می کنند. اما بحث به رسمیت شناختن ازدواج همجنسان با هم است و تحقیقا مثال زنده ی آن که در گوش همه مان پر است وجود قدرتمند اسرائیل در مناطق شرق میانه و به رسمیت نشناختن موجودیت آن از جانب کشور ماست. این مهم هم (ازدواج همجنسان با هم) به همان قدرت و شناخته شدگی در میانه ملل مورد تأیید است اما..

از سال 2003 در عین اینکه ستیز در مقابل فعالان همسان سازی حقوق دگرباشان در ایالات متحده امریکا شدت گرفت، در همین سال دادگاه عالی قوانین موجود باقیمانده در زمینه "sodomy laws" را لغو کرد.

تلقی محافظه کاران از این امر شکستی بزرگ در برابر قدرتشان بود.در ادامه ى این شکست ها سال بعد، دادگاه ایالتی ماساچوست دستور آزاد شدن ازدواج همجنسان با هم را، ابلاغ کرد تا حداقل در یک منطقه برابری قابل لمس باشد.( لازم به  است تا به حال تقریبا 9500 زوج در ماساچوست ازدواج خود را ثبت کرده اند). در ادامه ایالات دیگر قوانین و سیاست مشخص به خود را در این زمینه به تصویب رساندند.

نو محافظه کاران در این راستا سیاست هایی را پیشه کردند. آنها با فشار بر ایالات متعددی و با برتری دادگاه های ایالتی را مجبور به شکل دادن نظام خاص هر ایالت برای محدود کردن برابری ازدواج در قوانین مدنی کردند. در سال 2004 این مساوات دسته کم با موفقیت از نظر دادگاه های یازده ایالت گذشت.

این قوانین فراگیر تا آنجا پیش می رفت که حتی ممنوعیت ملاقات زوج همجنس یک فرد در بیمارستان را شامل می شد. مسلما از دیدگاه فعالان دگرباشی و البته سىاسىون هدف تصویب این قوانین محدود کننده ,دفاع از ازدواج و کیان آن نبود. تصور می شد در آن زمان هدف دولت دفاع از قشر مذهبی و ایجاد روابط بهتر با آنان، گسترش کنترل ایالتی بر زندگی خصوصی افراد در عین سکولار ماندن قوانین ایالتی باشد. در این راستا آمیزه ای از محافظه کاری، ترس از سکسشوالیته، به همراه تأثیر اتحادیه های مذهبی  محافظه کار و فعالیت های این گونه گروه ها باعث شد ایالالت متحده در مقابل سؤالات افکار عمومی به بزرگترین کشور و رهبر مبارزه ی جهانی با اچ آی وی/ایدز تبدیل شود که اساس این فعالیت ها برای جلوگیری از شیوع ایدز علاوه بركنترل اعتىاد بر پرهیز روابط جنسی نامشروع و با نوعی وفاداری زوجین (هتروسکسوال) بر پا بوده و هست.

بر همین اساس، ازدواج هتروسکسوال پایه ی محیطى امن برای روابط جنسی شناخته می شد و به دنبال آن تلویحا سرکوب همجنسگرایان را بجا می گذاشت.

اما امروز با مبارزه ی همجنسگرایان و فعالان این امر ناظر تصویب چنین قوانینی در بالاترین سطح هستیم.

 برنامه های کنترل ایدز به جای سرکوب همجنس گرایی و تلقی این روابط به عنوان عامل شیوع ایدز دست به آموزش هایی در این زمنیه براى  پیشگیری همانند دگرجنس گرایان زده است.

از کمپین های انجام شده برای بالا بردن سطح آگاهی همجنس گرایان در زمینه ی ایدز می توان به Gay Men’s health Crisis, Project Inform ,  و ACT UP اشاره کرد.

 اگر از بررسی بیشتر در این زمینه بگذریم و باور کنیم که شرایط پشت سر گذاشته شده خاسته از عدم مقبولیت همجنسگرایان در جامعه ی ایالات متحده نیست که محدودیت های سیاسی عامل آن است، و با نگاهی به عقب شرایط خودمان را بسنجیم به نکته ای پی می بریم. شاید درد همجنسگرایان ایرانی آن باشد که نمی توانند خود را اظهار کنند، اما همین درد به صورتی دیگر درکشور شماره ی یک دنیا جاری است، البته بر این باورم که تحقیقا شرایط همجنسگرایان در جؤامع  اسالامی بالاخص ایران با جوامع غربی یکسان نیست. باید باور داشت که جهت تلاش ها هرچند با تفاوت, اما همگی به سمت اثبات خود پیش می رود چه در ایران چه در ایالات متحده با این که در جوامع غربی بحث مطروحه رسمیت داشتن یا نداشتن این قشر نیست اما همچنان فعالان این قشر به فعالیت خود برای به دست آوردن حداکثر حقوق در این جوامع تلاش می کنند.

شاید در جایی که ما زندگی می کنیم هنوز با تمام وجود باید روز جهانی مبارزه با هموفوبیا را گرامی داشت تا به حدی برسیم که این جز خاطری در ذهن ما دیگر مبارزات فردا در این زمینه (هموفوبیا) را تداعی نکند و اساسا مشکل دیگر هموفوبیا نباشد. متأسفانه با این که بالا رفتن از پله های یک ساختمان چندین و چند طبقه که نام اش را تحول بگذاریم، بسیار سخت است اما باید قبول کنیم که به آن حد نرسیده ایم که برای خود آسانسور بسازیم. حال آن که شرایط و عدم موفقیت ها در مبارزات عواملی غیر از خواست جامعه باشد که حتما آنطور هم هست، به قولی وقتی رئیس یک قبیله امری ناپسند کند انتظار بیش از افراد آن قبیله نمی رود، مثال زنده ی آن در جامعه ی ما قابل رؤیت است. زمانی که سخن زمامداران مبنی بر نفی موجودیت ماست، شاید از دید نقل قولی که عرض کردم جایی برای حرف زدن ما نباشد اما قطعا همه چیز به خودمان بستگی دارد.

 اینکه سعی کنیم حتی دغدغه های خودمان را به سطح بالاتری ببریم و با دیدی مثبت نگرانی هایمان در این زمینه بالاتر برده,  به دوردست تر نگاه کنیم چرا که همه چیز بستگی به ما دارد

به امید آن روز

مطالب چراغ را همراه با اسم چراغ بازچاپ کنید.